blog

Column: Wederzijdse beïnvloeding

Publicatie

13 mrt 2018

Auteur

Wim Raaijen

Categorie

Petrochem

Soort

blog

Tags

coalities, veiligheid

Geestig is het toch zeker. Onlangs heb ik het boek Proactieve Coalities er maar eens bij gepakt, dat Henk Leegwater en ik in 2006 schreven. Over vruchtbare samenwerkingsvormen in de industrie en met name de chemie in Vlaanderen en Nederland. Voor ons congres Watervisie hebben we het aangedurfd om het thema Proactieve Coalities te kiezen. Als moderator is het altijd goed om je inhoudelijk voor te bereiden. Al is het met je eigen boek. En ik moet zeggen dat het me allemaal niet meer honderd procent bijstond.

Het is haast verwarrend om je eigen pennenvruchten met enige afstand, die de tijd toch schept, te consumeren. Het veroorzaakt sowieso een stroom aan gedachten. ‘Heb ik dat geschreven?’…‘Zo, die durft!’ Afgewisseld met gepaste trots. ‘Duidelijk voor de muziek uit, nu pas komen een paar concepten tot ontwikkeling.’ En, ‘Jee, het klopt nog steeds.’

Toen ik een van de hoofdstukken doornam, stuitte ik op de naam Genserik Reniers. Nou ja! Ik had de veiligheidshoogleraar die ik onlangs voor het eerst heb ontmoet, toen al geciteerd in ons boek. En wel uit zijn promotieonderzoek van 2006.

Voorzienigheid

Genserik Reniers trapte eind januari onze collegereeks Plant Management Next af. En ik moest natuurlijk bij dit heuglijke en historische feit zijn. Ik heb dan ook 3,5 uur lang geboeid naar Reniers geluisterd. Zonder dat het maar even in me opkwam dat ik zijn ideeën al veel eerder had ‘ontmoet’ en zelfs geciteerd. Reniers en ik besloten na het college dat er een interview moest komen in Petrochem. We maakten een afspraak voor een paar weken later. En precies in die tussentijd nam ik ons boek van 2006 ter hand en stuitte dus op zijn naam. Geestig toch?

Toen ik hem dat tijdens het interview bij de TU Delft vertelde, keek hij me eerst met een schuin oog aan. ‘Maar dan ben jij dus de schrijver van dat boek waarnaar ik ook meerdere malen heb verwezen.’ Hij haalde een boek uit zijn kast, maar kon nog niet direct een verwijzing vinden. Maar die zijn er echt, verzekerde hij.

Bijzonder is het! Je kent een deel van elkaars gedachtegoed zonder dat je elkaar ooit hebt gezien of gesproken. Sterker nog, je hebt elkaar wederzijds beïnvloed en komt elkaar meer dan een decennia later voor het eerst tegen, zonder het in eerste instantie op te merken.

Je gaat bijna in de voorzienigheid geloven, want de ideeën van toen lijken nu daadwerkelijk wortel te schieten. Op het gebied van samenwerking, op het gebied van veiligheid en proactieve vormen van risicocommunicatie. En ook proactieve coalities om innovatie in industriële ketens aan te zwengelen. Op naar een nog veel veiligere en carbon positieve industrie.

Maatschappelijke druk

Juist in het huidige tijdsgewricht krijgen ideeën van toen reële vormen. Misschien gedwongen door de maatschappelijke zucht naar transparantie, zeker als het gaat om veiligheid. Reniers in deze editie: ‘Hoe veiliger alles is, des te groter de behoefte aan nog meer veiligheid. Dat lijkt misschien een paradox, maar ik vind het evident. Zeker in een tijd waar transparantie veel belangrijker aan het worden is en veel meer informatie beschikbaar is.’

Maar ook op het gebied van verduurzaming en innovatie. Niet alleen doordat de maatschappelijke druk toeneemt, maar ook doordat de digitalisering ons nieuwe mogelijkheden biedt. Nieuwe oplossingen dienen zich aan, maar we moeten ze wel zien en we moeten bereid zijn om proactief samen te werken, om verder te komen.

Mocht u ons boek Proactieve Coalities eens willen doorbladeren, dan kan dat inmiddels digitaal. Verzin er graag wel nieuwe voorbeelden bij!

Reageren? Via de mail: wim@industrielinqs.nl
of via Twitter : @wimraaijen

Bron: Petrochem 3-2018